Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Oficyna Literacka Noir sur Blanc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Oficyna Literacka Noir sur Blanc. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 30 lipca 2017

Rhys Bowen "Dublin, moja miłość" ("In Dublin's Fair City") recenzja

Przekład: Joanna Orłoś-Supeł
Data wydania: 07.2017
Ilość stron: 398
Tom w serii: 6

Kolejne spotkanie z Molly Murphy okazało się jak zwykle świetną rozrywką. W tym szóstym tomie serii (której nie trzeba czytać od początku, aby wkręcić się w akcję) wybieramy się z detektyw do rodzinnej Irlandii. Nowe tło, ciekawa fabuła i jak zwykle interesujące postacie nie zawodzą i pozwalają na mile spędzenie czasu :).

Opis:
Molly Murphy, dzielny nowojorski detektyw, powraca w 1903 roku do rodzinnej Irlandii, by poprowadzić poszukiwania siostry irlandzko-amerykańskiego impresario. Przed laty kobieta była zbyt chora, by wraz z rodziną pożeglować do Stanów w ucieczce przed panującym głodem i została pozostawiona sama sobie. Teraz zaś skruszony brat chce zapisać jej cały swój majątek.

Bogata w historyczne detale, atmosferę przełomu wieków i urzekające postaci, Dublin, moja miłość jest trzymającą w napięciu kontynuacją bestsellerowej serii kryminałów Rhys Bowen.

Moim ulubionym elementem książek w tej serii jest wspaniale zarysowane tło historyczne. Rhys Bowen jak zwykle wykonała naprawdę świetną pracę badawczą. Autorka nie tylko umieszcza bohaterów w centrum wydarzeń tamtych czasów, ale i kolorowo oraz niezwykle ciekawie opisuje codzienne realia życia różnych warstw społecznych. Od ubioru przez pozycję kobiety w społeczeństwie po trendy w sztuce i literaturze. Wszystko to płynnie wplata w akcję.

A propos ważnych wydarzeń - dzięki tej pozycji został mi przybliżony problem niepodległości Irlandii z początku XX wieku, o którym, szczerze powiedziawszy, wiedziałam niewiele. Plaga głodu, emigracja, walka o niepodległości, okropne traktowanie kultury oraz gospodarki Irlandii przez Anglików... Rhys Bowen bardzo dobrze naświetliła ten moment w historii poszerzając horyzonty czytelnika, jednocześnie inspirując do samodzielnego zagłębienia się w poszukiwanie informacji na temat tamtych zdarzeń.

Jako główna bohaterka Molly Murphy sprawdza się naprawdę fantastycznie. Jest uparta, odważna i odrobinę pyskata (bardzo pyskata jeśli mówimy o konserwatywnych czasach początku XX wieku) co sprawia, że z łatwością angażuje czytelnika w swoje losy. Może nie jest geniuszem na skalę Holmesa, jednak dla mnie jest to element pozytywny - dzięki temu pozycja ta ma świetny klimat kryminału retro.

Jedynym elementem, który trochę mnie zawiódł w tej części to fabuła. W Nowym Jorku (skąd płynie Molly) niedokończone wątki w ogóle nie są poruszane w tej pozycji, a na koniec książki do tego dochodzi kolejna sterta problemów głównej bohaterki i to w poważnym wydaniu. Rozumiem, że jest to raczej szybka lektura, jednak przydałoby się trochę zgrabnie zakończonych wątków.

"Dublin, moja miłość" jest kolejną świetną pozycją w serii. Kryminał retro w wydaniu Rhys Bowen jest klimatyczny, edukujący oraz ciekawy. Czyni to z niego idealną pozycję dla fanów kryminałów, przez którą można przebrnąć szybko jednocześnie dowiadując się czegoś nowego :).

Moja ocena: 6.5/10

Miłego czytania,
Patsy.

niedziela, 7 maja 2017

King Ross "Leonardo i Ostatnia Wieczerza" ("Leonardo and The Last Supper") recenzja

Przekład: Marek Fedyszak
Data wydania: 03.2017
Ilość stron: 450

Nietrudno skusić mnie do sięgnięcia po książkę o włoskim renesansie, nie wspominając już o tym, że Leonardo to jeden z moich ulubionych jego reprezentantów. Dodatkowo temat, czyli światowe arcydzieło, również wydał mi się wyjątkowo interesujący. Lektura ta była bardzo przyjemna oraz niezwykle interesująca :D.

Opis:
W 1495, Leonardo da Vinci zaczął jedno z najbardziej wpływowych dzieł sztuki w dziejach – „Ostatnią Wieczerzę”. Po dekadzie spędzonej na dworze Lodovico Sforza, hrabiego Mediolanu, Leonardo był w punkcie zero: w wieku 43 lat, nie dokonał, pomimo stworzenia wielu prestiżowych dzieł, niczego, co naprawdę byłoby warte jego nadzwyczajnych umiejętności. 
Pośród wojny oraz politycznego i religijnego chaosu wokół niego, nękany przez swoje własne niepewności i frustracje, Leonardo tworzy arcydzieło, które na zawsze go określi. Ross King ujawnia dziesiątki historii, które są osadzone w tym obrazie, i unieważnia wiele dotyczących go mitów. Przywołując fascynujący okres w europejskiej historii, przedstawia wizerunek jednego z największych geniuszy w historii poprzez opowieść o jego sławnym dziele.



Leonarda Da Vinci oczywiście nie trzeba nikomu przedstawiać. Ten Włoch jest znany na całym świecie za swoje niezwykłe pomysły oraz wspaniały talent. Jest on również bardzo intrygującą postacią, co jest wyraźnie widoczne w tej pozycji. Autor wykonał świetną pracę i zapewnił nam wieloaspektowe spojrzenie na tego sławnego artystę. Nie ogranicza się do suchych faktów - dzieli się z nami różnymi domysłami, przedstawia wiele perspektyw oraz obala mity (np. zawarte w książce Dana Browna). Okazało się to wspaniałym urozmaiceniem tej pozycji, której ideą przewodnią jest oczywiście powstanie i omówienie tytułowego obrazu.

Muszę przyznać, że książka ta mnie zaskoczyła wielością poruszanych tematów. Oczywiście rozumiem, że na jeden obraz może składać się wiele różnorakich elementów, jednak King Ross przeszedł moje oczekiwania. Autor zagłębia się w biografię artysty, historię tamtych czasów, kulturę w różnych wymiarach oraz wspomina o innych sławnych postaciach epoki jak Machiavelli, Borgiowie, Lodovico Sforza etc. Wszystkie te elementy razem tworzą koherentny i bardzo ciekawy obraz oraz tło dla powstania Ostatniej Wieczerzy.

Na wyjątkową pochwałę zasługuje również tłumaczenie. Jest to element, któremu nie zawsze poświęcam dużo uwagi, jednak w przypadku książki specjalistycznej przypisy tłumacza okazały się bardzo pomocne oraz interesujące. 

Jedynym elementem, który wpłynął na mój odbiór tej pozycji, były trochę rozwlekłe opisy historyczne, które mnie po prostu nudziły. Nie zrozumcie mnie źle, szczerze interesuję się historią, jednak w tej pozycji mnie ona jakoś nie porwała. Dostrzegam jej ważność w zrozumieniu wielu aspektów życia Leonarda, jednak miałam wrażenie, że momentami autor mógł bardziej ograniczyć historie konfliktów oraz politycznych niewypałów.

"Leonardo i Ostatnia Wieczerza" to świetna pozycja dla zainteresowanych artystą, sztuką, czy samym obrazem. Dzięki przystępnemu językowi oraz wieloaspektowości każdy czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie. Warto poznać historię jednego z najważniejszych obrazów naszej europejskiej kultury :).

Moja ocena: 7/10

Miłego czytania,
Patsy.

poniedziałek, 23 maja 2016

Rhys Bowen "O mój ukochany!" ("Oh Danny Boy") recenzja

Przekład: Joanna Orłoś-Supeł
Data wydania: 04.2016
Ilość stron: 488

Za mną kolejne udane spotkanie z detektyw Molly Murphy. Po "Pieniądze to nie wszystko" nadszedł czas na kolejną część serii kryminałów retro, która miło mnie zaskoczyła. Rhys Bowen ponownie dowiodła, że ma ogromny talent do pisania wciągających oraz klimatycznych książek, w które z łatwością wplata historyczne tło Nowego Jorku z początku XX wieku.

Opis:
Po powrocie do Nowego Jorku z Adare – pięknej, choć mrocznej posiadłości senatora Flynna, Molly ma dość pracy detektywa. Pragnie stabilizacji i spokoju. Rozważa nawet podjęcie pracy w Nebrasce, w roli nauczycielki. Chce również zapomnieć o kapitanie policji, przystojnym Danielu Sullivanie, ale gdy ten trafia do więzienia podejrzewany o przyjęcie łapówki, Molly zgadza się mu pomóc. Prowadząc dochodzenie w związku z korupcją w szeregach policji, nieustraszona pani detektyw angażuje się również w dwa inne śledztwa. Jedno z nich dotyczy Rozpruwacza z East Side – bezwzględnego mordercy prostytutek. Molly podejrzewa, że ta sprawa ma związek z aresztowaniem Daniela, ale nie może znaleźć dowodów. Pojawia się coraz więcej pytań, na które bardzo trudno znaleźć odpowiedzi.

Największym atutem tej książki, który wyróżnia ją spośród innych kryminałów, jest jej wspaniale dopracowane tło historyczne. Autorka w niewymuszonym stylu, wplata w fabułę wygląd miasta, stroje, konwenanse oraz realia historyczne, tworząc bardzo klimatyczną i ciekawą powieść. Naprawdę nieczęsto zdarza się taka łatwa do przyswojenia atmosfera, która po prostu zabiera czytelnika na podróż w czasie.

Lektura ta okazała się również miłym zaskoczeniem. Poprzednia część cyklu podobała mi się, jednak momentami trochę się nudziłam, w przypadku tej książki, akcja zdecydowanie się poprawiła. Oczywiście nie trzymała stale w napięciu, jednak była bardzo dobrze zrównoważona, a intrygujące wydarzenia oraz ciekawa zagadka cały czas podtrzymywały moje zainteresowanie. Dodatkowo również postacie bardziej przypadły mi do gustu - pojawiło się trochę nowych bohaterów, a już nam znanych mogliśmy zobaczyć w zupełnie innych sytuacjach. Portret postaci jest bardzo realistyczny i przekonywujący, ich reakcje oraz decyzje nie są zawsze idealne, dzięki czemu fabuła jest zróżnicowana.

Bardzo wygodne jest również to, że nie trzeba od razu sięgać po całą serię. Sama zaczęłam dopiero od czwartego tomu i nie miałam żadnego problemu z rozeznaniem się w akcji. Rhys Bowen świetnie wprowadza czytelnika i nienachalnie przypomina wydarzenia z poprzednich książek. W przyszłości planuję przeczytać pierwsze tomy, jednak tylko i wyłącznie z powodu chęci spędzenia większej ilości czasu w świecie wykreowanym przez autorkę.

Seria Rhys Bowen bardzo mi się podoba, i z pewnością sięgnę po kolejną część tych świetnych kryminałów retro. "O mój ukochany" nie zawiódł, okazał się szybką, wciągającą oraz intrygującą pozycją ze świetnym tłem historycznym. Polecam wielbicielom gatunku jak i tym dopiero początkującym :).

Moja ocena: 7/10

Miłego czytania,
Patsy.

poniedziałek, 15 lutego 2016

Andrea Camilleri "Śmierć na otwartym morzu" ("Morte in mare aperto") recenzja

Przekład: Monika Woźniak
Data wydania: 01.2016
Ilość stron: 304

Kryminały to gatunek, po który sięgam zdecydowanie za rzadko.Włoskie klimaty, doceniony pisarz oraz forma opowiadań - idealnego sposobu na poznanie stylu autora oraz jego bohaterów, wydał mi się doskonałą okazją, aby to zmienić. "Śmierć na otwartym morzu" Andrea Camilleri'ego okazała się przyjemną lekturą, jednak nie podbiła mojego serca.

Opis:
W ośmiu opowiadaniach zawartych w tomie komisarz Montalbano zmaga się z przestępstwami rozmaitego typu, nie tylko z morderstwami, ale także z tajemniczym pożarem w hotelu czy ze złodziejem dżentelmenem.
Przez karty książki przewijają się wszyscy bohaterowie znani i lubiani z cyklu powieści – gapowaty Catarella, uwodzicielski komisarz Augello, wieczna narzeczona Livia i wierna gosposia Adelina – tyle że tak jak sam główny bohater, młodsi, bardziej optymistyczni, pełni energii i pomysłów.

Jednym z najważniejszych elementów kryminału, jest oczywiście prowadzone śledztwo. Autor w żadnym razie nie zawodzi. Zagadki są zróżnicowane oraz ciekawe, świetnie przedstawiają również obraz włoskiej policji na Sycylii lat 80. Andrea Camilleri stworzył również interesujące postacie (od policjantów po podejrzanych), które jednak znacznie by zyskały na bardziej rozszerzonym portrecie i dłuższym "czasie antenowym".

Styl autora jest dość specyficzny. Nie zawiera zbyt dużo opisów, większość tekstu to dialogi, dzięki czemu książkę tę czyta się bardzo szybko. Pozwala to również na skupienie się na sprawie i zagadce, bez innych elementów odwracających uwagę. Jednak ja należę do grona czytelników, dla których rozwój bohaterów, jak i tło akcji jest bardzo ważne, zwłaszcza kiedy postacie są ciekawe i chciałabym je lepiej poznać, a akcja rozgrywa się we Włoszech... Zdaję sobie sprawę, że jest to zbiór opowiadań, jakkolwiek styl autora nie może się znacznie różnić w opowiadaniach i powieściach.

Czymś co bardzo umiliło mi czytanie, był format oraz jakość tej pozycji. Nieduży rozmiar, dobra jakość papieru oraz przemyślana edycja - zawsze zostaje przeze mnie zauważona i doceniona :D.

"Śmierć na otwartym morzu" okazała się miłą wyprawą na Sycylię, jednak pozostawiła niedosyt w zakresie portretu bohaterów oraz tła akcji (kto by nie chciał więcej Włoch!). Na tę chwilę nie planuję ponownego spotkania z komisarzem Montalbano, ale cieszę się z kolejnego doświadczenia z kryminałami.

Moja ocena: 6/10

Miłego czytania, Patsy!

poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Rhys Bowen "Pieniądze to nie wszystko" ("In Like Flynn")



Tłumaczenie: Joanna Orłoś-Supeł
Data wydania: 11 czerwca 2015 r.
Ilość stron: 456
Tom w cyklu: 4

Kryminały, a w szczególności kryminały retro, to nie jest gatunek, po który sięgam. Nie dlatego, że nie jestem nim zainteresowana, ale dlatego, że wyjątkowo rzadko trafiam na takie lektury. Przy pierwszej nadażającej się okazji postanowiłam spróbować i sięgnełam po tę bardzo przyjemnie zapowiadającą się pozycję, i z uśmiechem na twarzy przyznaję, że była to świetna decyzja!

Opis:
Nowojorska policja podejrzewa, że oszałamiająca kariera spirytystek - sióstr Sorensen, oparta jest na mistyfikacji. Zagadkę tę ma rozwikłać Molly Murphy – doskonale znana miłośnikom książek Rhys Bowen Irlandka, aspirująca detektyw, a zarazem osoba, której bystre oko potrafi wyłowić z codziennych sytuacji szczegóły, jakich nikt inny nie dostrzega.

Czy Molly – ledwo wiążąca koniec z końcem imigrantka – zdoła wtopić się w świat amerykańskiej arystokracji z początku ubiegłego stulecia? Przeszkody się piętrzą, a na domiar złego jej – niegdyś bliska – relacja ze zleceniodawcą, emanującym niebezpiecznym wdziękiem Danielem Sullivanem, znów zaczyna znacząco wykraczać poza zwykłe stosunki służbowe.

Książka ta ma bardzo dużo zalet, jednak tym co urzekło mnie najbardziej były świetnie sportretowane realia historyczne. Rhys Bowen doskonale wykonała swoją pracę badawczą i niesamowicie przekonywując i klimatycznie odtworzyła początek XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Cały portret miasta, zachowania i problemy ludzi oraz relacje społeczne stworzyły idealne tło do prowadzonego śledztwa.

Bardzo spodobała mi się wielowątkowość podtrzymująca zainteresowanie czytelnika oraz dość złożona fabuła - przynajmniej jak na moje oczekiwania ;). Rhys Bowen bardzo dobrze równoważy akcję, mimo kilku spokojnych momentów. Końcówka książki, jak to zwykle w kryminałach bywa, jest skondensowana , jednak przez kilka otwartych wątków w żadnym razie nie czuję się całkowicie rozliczona z tą pozycją i z pewnością sięgnę po kolejny tom przygód Molly Murphy.

Ta niezwykle przyjemna, i klimatyczna lektura, przez którą brnie się szybko i bezproblemowo z pewnością zachęciła mnie do kolejnych przygód z kryminałami retro, w szczególności z Molly Murphy w roli głównej!

Moja ocena:  7,5/10

Miłego czytania, Patsy!

poniedziałek, 10 listopada 2014

Jeanne Bourin "Burzliwe lato" ("Le jeu de la tentation")


Tłumaczenie: Anna Michalska
Data wydania: 2 lipca 2014r.
Ilość stron: 376
Tom w serii: 2

Elementy fantastyczne: nie

"Burzliwe lato" Jeanne Bourin to kontynuajca książki "Sekrety kobiet złotnika", która bardzo mi się spodobała (recenzja tu). Średniowieczny Paryż w bardzo interesującym świetle, świetne postacie, wciągająca fabuła, tego spodziewałam się i w tej części. Niestety trochę się zawiodłam. W porównaniu z pierwszym tomem "Burzliwe lato" wypada po prostu słabiej.

Opis:
Głównymi bohaterkami są dwie kobiety: najmłodsza córka Matyldy i Szczepana Brunelów, dwudziestosiedmioletnia Marynia, wdowa kierująca pracownią iluminatorską, matka dwojga dzieci, która tego gorącego lata musi sprostać różnorodnym wyzwaniom, oraz jej dziewięcioletnia córka Oda.
Miasto ma nam do zaoferowania rojne ulice, podejrzane speluny, eleganckie sklepy i ubogie kramy, pracownię iluminatorską oraz niesamowity, tętniący życiem – dziś już nieistniejący – Cmentarz Niewiniątek. Czysta i tragiczna miłość dwojga młodych, porwanie, szantaż, morderstwa, szatańskie pokusy, konflikt między miłością do dziecka a miłością do mężczyzny są treścią tej wielowątkowej powieści z zaskakującym epilogiem obejmującym wydarzenia rozgrywające się pięć lat później.


Jeanne Bourin i w tej części raczy nas niesamowicie malowniczym obrazem średniowiecznego Paryża i jego codziennego życia. Porusza tematy ważne dla ludzi tamtych czasów w bardzo naturalny sposób, dzięki czemu z przyjemnością wyobrażamy sobie scenerię "Burzliwego lata". Widać, że autorka poświęciła się pracy nad tym okresem, przez co w wyjątkowy sposób urozmaica swoją pozycję.

Określiłabym tę książkę jako bardziej młodzieżową, gdyż historia jest skoncentrowana głównie na rozterkach i późniejszych dramatach młodych zakochanych, dziewczynce, córce młodej wdowy, która ponownie rozważa wyjście za mąż. Fabuła nie jest zła, to pewne, ale "Sekrety kobiet złotnika" wysoko postawiły poprzeczkę. "Burzliwe lato" momentami mnie irytowało, głównie przez decyzje i percepcje bohaterów. 

"Burzliwe lato" polecam, z pewnością, przeczytać po "Kobietach złotnikach" (które przeczytać warto!). Gdyż, te trochę mniej atrakcyjne elementy wynagrodzą nam wieści od rodziny Brunelów :).

Moja ocena: 6/10

Bises, Patsy :)

poniedziałek, 20 października 2014

Jeanne Bourin "Sekrety kobiet złotnika" ("Les chambres des dames")


Tłumaczenie: Anna Michalska
Data wydania: 19 czerwca 2013r,
Ilość stron: 478

Elementy fantastyczne: nie

Średniowieczny Paryż. Jak wygląda on w Twojej wyobraźni? Jestem przekonana, że chociaż w minimalnym stopniu, zaskoczy Cię wizja Jeanne Bourin. W "Sekretach kobiet złotnikach" jesteśmy świadkami świetnego, barwnego i interesującego rysu epoki, która niekoniecznie kojarzy nam się z tańcami, różnorakimi cechami oraz budzącymi dylematy namiętnościami. 

Opis:
Powieść, wydana w 1979 r., przenosi nas do średniowiecznego Paryża za czasów panowania Ludwika IX Świętego.
Niczym przez filtr średniowiecznych iluminacji obserwujemy zmieniające się pory roku, chodzimy dawnymi paryskimi ulicami, uczestniczymy w codziennym życiu zamożnej rodziny mieszczańskiej, w pracy, zwyczajach, zabawie, wczuwamy się w wielkie namiętności, dramaty, rozterki i cierpienia. Główną bohaterką powieści jest Matylda, żona złotnika i jego współpracownica, znacznie młodsza od męża, matka sześciorga dzieci. Stara się wypełniać obowiązki przynależne do swojego stanu, lecz przeżywa chwile buntu, nie jest wolna od słabości i wahań. Drugą pierwszoplanową postacią jest jej córka Florina, którą poznajemy jako radosną i olśniewającą pannę młodą z ufnością spoglądającą w przyszłość...

Bardzo spodobał mi się wygląd i rozmiar książki. Jest ona porządnie wykonana i świetnie prezentuje się na półce - inspiracja zewnętrzna epoką jest ciekawym zabiegiem i przyjemnym dodatkiem do samej pozycji. Najbardziej w powieści przypadła mi do gustu dobrze skrojona akcja. Jest ona już od samego początku zadziwiająca i zajmująca. Elementy średniowieczne, jak wielka religijność, cechy, hierarchiczność społeczeństwa, połączone są z elementami fabularnymi, jak miłość, namiętność, dylematy. Jeanne Bourin stworzyła świetny obraz średniowiecza z historycznego punktu widzenia i ubarwiła je, w sposób przyjazny w odbiorze.

Co może budzić mieszane uczucia, w szczególności w początkowej fazie wkraczania w świat powieści, to dokładne opisy i często używane nazwy ze średniowiecza. Jest to oczywiście niezbędne do odtworzenia, nastroju epoki, jednak niekiedy wydawało mi się to nienaturalne. Jednak, odczucie to szybko mija i z łatwością przyzwyczajamy się do stylu autorki, a sama powieść jest szybko pochłaniana :).

"Sekrety kobiet złotnika"  okazały się nie tylko miłą i wciągającą lekturą, ale i dobrym sposobem na poznanie średniowiecza od strony życia codziennego mieszkańców Francji, co jest, według mnie, jednym z najciekawszych (i najczęściej pomijanych w szkole) aspektów historii. 

Moja ocena: 8/10

Baisers, Patsy :D!