Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Galeria Książki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Galeria Książki. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 lipca 2012

Rick Riordan "Ognisty Tron" ("The Kane Chronicles. Book Two The Throne Of Fire")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Agnieszka Fulińska
Data wydania: 7 września 2011r.
Ilość stron: 464
Tom w serii: 2

Elementy fantastyczne: tak

Kiedy zabierałam się za tę książkę mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać, gdyż jest to kontynuacja "Czerwonej Piramidy". Nie paliłam się do ponownego zanurzenia się w świecie super rodzeństwa Kane, ale ich kolej nadeszła, więc musiałam się przezwyciężyć. Moje oczekiwania nie zawiodły, jednak na szczęście pozycja ta nie okazała się aż tak zła :P. 

Jedno odniesione zwycięstwo nie gwarantuje światu spokoju. Rodzeństwo Kane musi uratować ludzkość budząc boga Ra, który jako jedyny może pokonać potężnego i groźnego Apopisa, który powoli zaczyna zbierać siły do powstania. Jednak droga do wykonania zadania jest bardzo trudna, a na dodatek przejście jej nie daje gwarancji sukcesu. Całą sprawę utrudniają zwolennicy Apopisa, przeciwnicy Kanów jak i życiowe rozterki nastolatków. Na dodatek Sadie i Carter stają się nauczycielami, przewodnikami i opiekunami swoich podopiecznych, których wezwali na pomoc. 
Uratowanie świata jest bardzo trudne, ale bycie nastoletnim magiem wręcz niemożliwe.

Jednym z plusów tej książki jest forma - Sadie i Carter na zmianę wymieniają się prowadzeniem narracji. Dzięki temu mamy wgląd w dwie akcje naraz, co w jakimś stopniu pozwala na zwiększenie ogólnego tempa wydarzeń w tej pozycji. Osobiście mam zastrzeżenia do obu bohaterów, jednak takie zróżnicowanie z lekka urozmaica.

Tak jak w recenzji poprzedniej części zaznaczę, że zaletą tej książki jest motyw przewodni, czyli egipscy bogowie. Jest to łatwy sposób na ugruntowanie wiedzy o starożytnym Egipcie i jego kulturze. 
Bogowie są zręcznie wprowadzeni do życia codziennego bohaterów, jak i mają wpływ na losy świata. Myślę, że taki punkt widzenia autora zwłaszcza spodobałby się młodszym czytelnikom, gdyż jest to bardzo przyjemny sposób na naukę ;).

Trudno mi ocenić tę książkę w negatywie. Gdyż nie jest to pozycja zła, jest ona po prostu kierowana do młodszego grona czytelników, do których chcąc nie chcąc już się nie zaliczam. Nie zmienia to jednak mojego punktu widzenia w stosunku do głównych bohaterów, czyli Sadie i Cartera, są okropnymi postaciami. Autor chciał ich wykreować na "normalnych" nastolatków, którzy tak naprawdę są super, nie tylko dzięki magii. Postacie jednak są wręcz ich kreaturami - sztuczne, egoistyczne, pseudo zabawne, ale tak naprawdę pełne poświęceń i niesamowite. Przepraszam Panie Riordan, ale to mi się nie podoba.

Myślę, że swoich fanów ta książka ma i doskonale to rozumiem. Jest idealna dla młodego czytelnika, który lubuję się w temacie starożytnego Egiptu lub ogólnie książkach podróżniczych.
Dla mnie ta książka jest za bardzo infantylna i przez to niekiedy z lekka irytująca. Nie była lekturą nieprzyjemną, jednak raczej wracać do niej nie będę.

Moja ocena: 6,5/10

Buziaki, Patsy!

piątek, 8 czerwca 2012

Alison Croggon "Dar: Księga Pierwsza Pellinoru" ("The Gift: The First Book of Pellinor")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Paulina Braiter
Data wydania: 5 października 2011r.
Ilość stron: 448

Elementy fantastyczne: tak.

Książka ta bardzo mnie zaintrygowała. Z opisu jak i ciekawego wstępu mogłam już zacząć kreślić w głowie ogólną wizję tej pozycji. Z tego co zrozumiałam, historia ta jest zaczerpnięta z legend i opowieści o dawnym świecie Edil-Amarandh, co już wystarczyło mi, aby zacząć zacierać łapki. Jednak jak to bywa kiedy się na coś człowiek nastawia, może się czasem rozczarować.

Maerad wiedzie służalcze życie w Gilmanowym Siole, nieświadoma swojego dziedzictwa. Kiedy więc spotyka tajemniczego Cadvana, który obiecuje jej pomoc w ucieczce z okrutnego świata, w którym dotąd mieszkała, dziewczyna decyduje się na to niemal natychmiast. 
Wielki bard Lirigonu spostrzega wyjątkowość Maerad i postanawia zaopiekować się nią do czasu rozwiązania jej sekretu, który spowodował odcięcia od magii bardostwa. Okazuje się jednak, że jest to wyjątkowo trudne, gdyż dziewczyna posiada niespotykany Dar, którego korzenie sięgają zniszczonej szkoły Pellinoru. Na dodatek na karku barda czyha cała wataha mrocznych sił, które powoli znów zaczynają opanowywać Annar, a ważność Maerad w tym nie pomaga.

To co spodobało mi się w książce najbardziej to śliczna oprawa jak i język. Pozycja, naprawdę przypomina wyglądem księgę ( taka sama budowa jak lektura pt. "Król Demon") przez co wprowadza nas to  w specyficzny nastrój. W zrozumieniu akcji pomaga również pomocnicza mapka jak i słowa od autorki w ciekawym dodatku, który przybliża nam samą bazową legendę. 
Język książki również przypadł mi do gustu, jest on z lekka stylizowany na czasy, które kojarzą mi się z przedstawianą treścią - świetnie się ze sobą komponują! Myślę również, że jest to zasługa tłumacza :)!

Sam pomysł czerpania z tajemniczych i nieznanych legend wyjątkowo mi się spodobał. Uważam, że są one prawdziwą kopalnią inspiracji pisarskich, a jednocześnie bardzo dobrze potrafią urozmaicić samą opowieść dodając do niej odrobinę ciekawostek.

Sama jednak historia przedstawiona w książce nie przypadła mi do gustu. Wydała mi się ona mało oryginalna i monotonna - biedna, skromna dziewczynka okazuje się wybawczynią świata, jednak w to nie wierzy, gdyż jest właśnie taka skromniutka i biedna... Ehhh... już za dużo razy spotykałam się z tym motywem. Również przez ta schematyczność, łatwo możemy przewidywać większość akcji, tracą przy tym zabawę.

"Dar" zapowiadał się książką ciekawą, ale przede wszystkim oryginalną, na tym polu jedynie bardowie byli czymś nowym. Pozycję tę czyta się przyjemnie, jednak dla szukających czegoś naprawdę zaskakującego nie polecałabym jej. Myślę jednak, że spodobałaby się osobom lubiącym lektury cieszące oko oraz nieznane legendy w autorskiej interpretacji.

Moja ocena: 7/10

Buziaki, Patsy!

*******
Dla zainteresowanych 27 czerwca ukaże się "Zagadka. Księga druga Pellinoru".


poniedziałek, 2 kwietnia 2012

Sarah Blakley-Cartwright "Dziewczyna w Czerwonej Pelerynie" ("Red Riding Hood")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Dorota Strukowska
Data wydania: 27 lipca 2011r.
Ilość stron: 368

Elementy fantastyczne: tak.

Nie czytałam jeszcze nigdy (przynajmniej z tego co mi wiadomo) powieści napisanej na podstawie scenariusza, jednak również nie słyszałam o nich przychylnych opinii... Przychodzi mi tu na myśl jako pierwsze przykład "Avatara". Film oglądałam, więc ogólny pogląd na książkę już miałam. Ekranizację charakteryzował specyficzny, bardzo podobający mi się, klimat (troszkę taki mroczny), gra aktorska głównej bohaterki, jak i sceneria, sam w sobie jednak powalający na pewno nie był. Książka natomiast klimat zachowała, jednak nie zastąpiono w niej rzeczy, których przekazać na papierze w równym stopniu jak film nie mogła. A szkoda.

Valerie żyje w małym autonomicznym miasteczku, w którym plotki szybko się roznoszą, a najbliższy sąsiad jest ich ufnym odbiorcom. Jedynym niebezpieczeństwem zagrażającym tej sielance jest wilk, z którym jak dotąd mieszkańcy żyli w pewnym układzie. Kiedy jednak zostaje on zerwany i na miasteczko pada cień zabójstw, ludność mobilizuje się w działaniu zlikwidowania drapieżcy.
Dziewczyna wiedzie względnie spokojne życie, do czasu, aż ofiarą złego wilka pada jej siostra, a nieszczęśliwe wydarzenia zaczynają się kumulować... nieoczekiwane zaręczyny, powrót dawnej miłości, dziwna więź Valerie z drapieżcą, wszystko to sprawia, że dziewczyna nie potrafi zrozumieć własnej siebie, co stoi na drodze zidentyfikowania, prawdziwej, ludzkiej postaci wilka, a tym samym uratowaniu tych, których kocha.

Pierwsze, co bezwarunkowo rzuca się nam w oczu, to naprawdę śliczna oprawa graficzna książki. Okładka, wzorzyste strony z ciekawą grafiką, sprawiają, że po pozycje sięga się chętniej. Powodują one również, że nastrój podczas czytania tej lektury staje się bardziej tajemniczy, mistyczny. Przynajmniej w moim odczuciu ;).
W odbiorze treści pomagają również dosyć krótkie rozdziały, które sprawiają, że książka ta staje się bardziej "lekka".

"Dziewczyna w Czerwonej Pelerynie" jest oczywiście inspirowana "Czerwonym Kapturkiem", jednak prócz występowania wilka, naprawdę trudno doszukać się podobieństw między tymi utworami. Mi osobiście bardziej podoba się oryginalna baśń, jednak ta nowsza jest na pewno bardziej klimatyczna, mroczna, a tym samym dobrze wpisuje się w dzisiejszy kanon upodobań u odbiorców.

Pozycja ta pisana jest w 3 os., ale mimo tego mamy dokładny wgląd w myśli głównej bohaterki, czego nie mieliśmy z kolei okazji doświadczyć w ekranizacji. Niczego jednak nie straciłam, gdyż rozumowanie Valerie nie przypadło mi zbytnio do gustu, jej działania mają pokrętne wytłumaczenia, a wnioski są niczym nie poparte. Zdecydowanie wolę filmową wersję dziewczyny z czerwoną peleryną.
Autorka dziwnie opisywała również niektóre wydarzenia lub po prostu je pomijała (porównując do filmu) czego nie polubiłam. Niekiedy jednak, bardzo dobrze je rozwijała i ubarwiała.

Jeśli miałabym wybierać między obejrzeniem filmu, a sięgnięciem po książkę, wybrałabym pierwszy rodzaj rozrywki. Nie twierdzę jednak, że lektura ta jest zła, po prostu nie polecałabym jej wymagającym  czytelnikom, tylko łaknącym ciekawostek osobom oraz również fanom dominacji tajemniczego klimatu nad dość zwyczajną treścią.

Moja ocena: 6,5/10

Buziaki!

Ps. Bardzo, bardzo przepraszam za ten brak aktywności wszędzie, jednak tyle rzeczy się nagromadziło w moim życiu, że potrzebowałam czasu, aby je poukładać ;). Mam nadzieję, że ten etap już za mną!

piątek, 2 marca 2012

Karen Miller "Nieświadomy Mag. Królotwórca, Królobójca, Tom I" ("The Innocent Mage. Kingmaker, Kingbreaker: Book One"


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Beata Misiek
Data wydania: 21 września 2011r.
Ilość stron: 568

Elementy fantastyczne: tak.

Do czytania tej książki byłam nastawiona pozytywnie, okładka ;), opis bardzo oraz początkowe wprowadzenie bardzo mnie zaciekawiły... Jednak mimo tego lektura ta okazała się ciężka i momentami po prostu męcząca. Nastawienie, w tym przypadku, w niczym mi nie pomogło, a jedynie wyolbrzymiło rozczarowanie.

Asher postanawia w końcu wyrwać się z chorej relacji między jego braćmi i zadbać o szczęśliwą starość ojca, w tym celu postanawia wybrać się do miasta Dorana, stolicy kraju, w poszukiwaniu pracy. Kiedy, przez zbieg okoliczności jak i dziwne szczęście, udaje mu się pozyskać stanowisko na dworze królewskim, a potem awansować również jako przyjaciel księcia, Ashera rozpiera bardzo dobrze skrywana duma. Do tej pory chłopak nie był świadomy, jak wiele musi robić królewski potomek oraz co tak naprawdę dzieje się w pałacu...
Do miasta zaczyna wkradać się powoli Zło... Jest to zapisane w przepowiedni, jednak nikt nie wie co to jest, ani kogo ono dokładnie będzie dotyczyć, ważne jest tylko to, żeby zapobiec mu na wszelkie sposoby.

Do gustu przypadł mi motyw, nie ukrywając, wieśniaka, który dzięki swojej szczerości jak i ogólnej postawie, zaskarbia sobie przyjaźń księcia, a tym samym stanowisko jego doradcy. Może nabrałoby to banalności, kiedy np. Ashera, zastąpiłaby jakaś nieśmiała dziewczyna, tak jednak nie było.
Postać Dathne, księcia Gara jak i jego siostry Fane również mi się spodobały. Każda z nich miała na tyle oryginalny charakter, że stały się w mojej wyobraźni wyjątkowymi indywidualnościami.

Największym minusem tej pozycji, jak dla mnie, chaotyczna akcja. Autorka przeskakiwała między narracjami bohaterów niekiedy za szybko, a innym razem z kolei rozwlekała ich monologi, kiedy dochodzi do tego tajemnicza przepowiednia, której części po prostu nie jesteśmy w stanie rozwiązać, możemy jedynie bezczynnie czekać, pozycja ta traci wtedy na wyjątkowości, swoistej magii, a tym samym po prostu nie jesteśmy nią zainteresowani.

"Nieświadomy Mag" nie zaskarbił sobie niestety czytelniczej części mojego serca. Moją ocenę, ratuje naprawdę ciekawa końcówka lektury, która jako jedyna jej część wyzwoliła we mnie ciekawość książkową oraz kilku interesujących bohaterów, w tym na szczęście - główny.

Moja ocena: 6,5/10

Buziaki, Patsy.


środa, 25 stycznia 2012

Rick Riordan "Olimpijscy Herosi. Zagubiony Heros" ("The Heroes of Plympus. Book One. The Lost Hero")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Andrzej Polkowski
Data wydania: 29 czerwca 2011r.
Ilość stron: 520
Tom w serii: 1

Elementy fantastyczne: tak.

Sięgając po tę książkę, byłam do niej troszkę negatywnie nastawiona, gdyż ostatnia pozycja, która wpadła w moje ręce autorstwa Ricka Riordana ("Czerwona Piramida") nie do końca przypadła mi do gustu przez swoją infantylność (w tym m.in. młodych bohaterów). Po kilku już stronach zdałam sobie sprawę, że w przypadku tej pozycji, bohaterowie są starsi (mają 16 lat) i w żadnym razie nie odnalazłam nachalnego dziecinnego zachowania, co bardzo mnie ucieszyło. Kiedy akcja zaczęła się na dobre, nie zdawałam sobie sprawy jak lektura ta mnie pochłonęła, do czasu aż dobiłam do końca. Z chęcią poznam również dalsze części tej serii!

Jason, zjawia się na kanapie wycieczkowego szkolnego autobusu, nie pamiętając nic o sobie. Piper  siedząca koło niego przedstawia się "jego dziewczyną",  a towarzyszący im Leo "najlepszym przyjacielem". Chłopak jest zmieszany i nie rozumie, jak wszyscy mogą go znać, skoro on nic nie pamięta, jego podejrzenia potwierdza opiekun wycieczki, który naskakuje na niego agresywnie, wypominając mu jego pojawienie się. Od tego momentu trójka nastolatków, wkracza w zupełnie nowy świat, pełen mitologicznych bogów i historii, który otwiera drogę do rozwiązań wielu trapiących ich życiowych problemów, czy zagwozdek, które pojawiły się w ich umysłach, w różnych niewyjaśnionych i zaskakujących momentach. 
Przed nimi zapowiada się długa wędrówka, walka jak i wiele zagadek. W trójkę muszą sobie nawzajem pomagać, jak i zniwelować zagrożenie całego Świata, które właśnie się rodzi... Po drodze będą odkrywać prawdy o sobie, z których niekiedy w ogóle nie zdawali sobie sprawy. 

Najbardziej wciągającym elementem tej książki jest bezceremonialnie tajemnica. Nie tylko jedna, na dodatek. Razem z bohaterami możemy powoli zbierać poszlaki i dedukować między nimi powiązania, niektóre zagadki rozwiążemy szybciej, a na odsłonę innych po prostu musimy (nie)cierpliwie czekać. Myślę, że największą i najciekawszą tajemnicą (oczywiście według mnie) jest pojawienie się Jasona i jego powiązanie z innym zniknięciem, ja nie wyprzedziłam w szybkości łączenia faktów bohatera, przez co rozwiązanie mnie zaskoczyło i jednocześnie zaciekawiło.

Siłą napędową obok wątku detektywistycznego jest akcja, która nabiera niekiedy niesamowicie szybkiego tempa, przez co nie ma momentu, w którym ze spokojem możemy odłożyć książkę na bok.
Bardzo dobrym elementem jest przedstawienie akcji z punktu widzenia trzech bohaterów (Leo, Jasona i Piper) dzięki czemu każdego z bohatera możemy poznać lepiej i dość obiektywnie ocenić jego postępowanie jak i samą postać.

Pozycja ta, bardzo mile mnie zaskoczyła. Dzięki porzuceniu przez autora zbytecznej infantylności, mogę z czystym sumieniem polecić tę lekturę również starszym czytelnikom :).

Moja ocena: 8,5/10

Buziaki!

czwartek, 19 stycznia 2012

Cinda Williams Chima "Król Demon. Siedem Królestw. Księga Pierwsza" (" The Demon King. A Seven Realms Novel. Book One")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Dorota Dziewońska
Data wydania: 29 czerwca 2011r.
Ilość stron: 554
Tom w serii: 1

Elementy fantastyczne: tak.

W niedawnym poście podsumowującym wypomniałam, że nie miałam jednej ulubionej pozycji w minionym roku. Miałam trochę obaw, że i w tym roku mogę nie znaleźć pozycji, która zamieszka w mojej głowie i pozwoli mi odpłynąć do innego świata. Z uśmiechem na twarzy muszę przyznać, że moje obawy zostały poskromione przez dzisiaj przedstawianą Wam lekturę. Tak, czytając "Króla Demona" nie mogłam się od niego po prostu oderwać!

W Fellsmarchu jednocześnie rozgrywa się wiele dramatów. My możemy przyjrzeć się bliżej dwóm z nich: Hana Alistera, miejskiego chłopaka, który w uczciwy sposób stara się zapewnić rodzinie środki do przeżycia oraz następczynie tronu Fells Raisy. Bransoleciarz porzuciwszy jedną z miejskich band, staje się niechronionym celem swoich dawnych przeciwników, w rozpoznaniu go nie pomagają charakterystyczne bransolety, które od dziecka ma na nadgarstkach, i których mimom usilnych prób nie może się pozbyć. Raisa mimo tego, że wiedzie życie w dostatku i jedyne problemy z jakimi się boryka to wybór chłopaka do flirtowania, zaczyna zdawać sobie sprawę, z tego, że poza murami jej zamku, jej przyszli poddani borykają się z tragediami, których ona nigdy nie doświadczyła, a i w jego murach rodzą się spiski, które dotyczące między innymi jej samej.
Kiedy losy tej dwójki, zaczynają się przeplatać, nikt nie może przypuszczać jakie konsekwencje to przyniesie i w jaki sposób oboje wpłyną na swoje życie.

Jednym z wielu plusów książki są niesamowicie ciekawi i zróżnicowani bohaterowie. Z początku nie mogłam się przyzwyczaić do postaci księżniczki, irytowało mnie ona swoimi oczekiwaniami względem innych, upartością jak i relacjami z chłopakami (była po prostu zbyt frywolna), jednak większość tych wad z czasem zaczęło obracać się w zalety, chociaż muszę przyznać, że była to bohaterka, którą niezbyt polubiłam, w przeciwieństwie do Hana, którego polubiłam bardzo mocno. Spodobało mi się w nim praktycznie wszystko, jego dobroć, niekiedy impulsywność oraz rzadkie napady głupoty :).

Do gustu bardzo przypadła mi forma książki. Jest ona podzielona na akcję z punktu widzenia Hana oraz Raisy. Dzięki czemu, możemy wejść w świat księżniczki jak i ubogiego chłopaka. Narracja w pozycji tej nie jest pierwszoosobowa, dzięki czemu łatwo jest przystosować się do zmiany bohaterów.
Kiedy rozpoczęłam czytać tę lekturę, czułam się jakbym sięgnęła, po którąś z kolei część, a nie dopiero rozpoczynała przygodę, dlatego czułam się lekko zdezorientowana i myślałam, że trudno będzie mi się połapać w akcji, na szczęście uczucie to jak szybko się pojawiło tak i zniknęło :D.

"Król Demon" jest naprawdę świetną książką. Pełno akcji, wielowątkową jak i wprost magiczną. Niesamowicie mnie wciągnęła, a kiedy już doszła do ostatniej strony, bohaterowie na długo zostali ze mną w myślach.
Polecam Wam ją serdecznie!

Moja ocena: 9,5/10

Pozdrawiam, Patsy.

sobota, 8 października 2011

Bree Despain "Łaska utracona" ("The Lost Saint. A Dark Divine Novel")



Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Maria Smulewska
Data wydania: 18 maja 2011r.
Ilość stron: 480
Tom w serii: 2

Elementy fantastyczne: tak.

Moja nastawienie do tej książki było, muszę przyznać, bardzo zmienne. Kiedy dowiedziałam się, że "Dziedzictwo mroku" czeka kontynuacja, bardzo się z tego ucieszyłam, lecz kiedy miałam już okazję sięgnąć po tę pozycję, która grzecznie czekałam  na półeczce jakoś nie mogłam się za nią zabrać, kiedy jednak nadeszła jej kolej nie potrafiłam wbić się w fabułę i znowu poczuć to co tak uwielbiałam w stylu pisarskim Bree Despain. Po jakimś czasie zdecydowałam się na drugie podejście, tym razem na szczęście udane :-).

Grace Divine nie potrafi poradzić sobie z wykorzystaniem nowo nabytych mocy. Pojawiają się one w niespodziewanych momentach, a w tych wyczekiwanych chowają głęboko. Czy dziewczyna żałuje aktu poświęcenia względem ukochanego? Odpowiedź brzmi nie, mimo, iż straciła przy tym jednocześnie swojego brata - Juda. Kiedy pojawiają się od niego znaki, że żyje i przed czymś ją przestrzega, Grace postanawia odnaleźć go, a tym samym narazić się na ogromne niebezpieczeństwo.
W jej życie wkracza także Talbot, przystojny młodzieniec, ze skłonnościami do ratowania w opresji. Jego zachowanie, ambicja i pewność siebie, są akurat tym co Grace potrzebuje do pełnego wykorzystania swoich mocy, a tym samym do odnalezienie brata, przynajmniej tak się jej z początku wydaje.
W jej związek z Danielem wkraczają wątpliwości, niedopowiedzenia i utrata zaufania, co nie wpływa pozytywnie na kontakt między nimi. 
Poprzez nieuwagę i powolne zatracanie się w klątwie, Grace nie zdaje sobie sprawy z tego, że zeszła już dawno z przez siebie ustanowionej drogi i wkroczyła w ślepy zaułek.

Jak już napisałam, po pozytywnych wrażeń pierwszej części spodziewałam się, przynajmniej, równie dobrej kontynuacji. Niestety na tym polu trochę się zawiodłam. Nie wiem czy w tak krótkim czasie, mój gust książkowy mógł się zmienić, dlatego obstaję raczej przy tezie, że wina leży po stronie autorki. 
Nie jest to może żaden drastyczny spadek, ale zauważalny. Fanką głównej bohaterki, po pierwszej części, nazwać siebie nie mogłam, jednak nie miałam do niej żadnych obiekcji. Niestety w tej  części, bardzo często mnie ona irytowała swoim zachowaniem i nieuwagą. Uważam, że autorka za wyraźnie i za szybko ukazała nam zmiany jakie zachodzą w Grace nie dojąc nam szansy na choć częściowe zaskoczenie przy kulminacyjnym momencie.

To co spowodowało, że tak bardzo polubiłam te książki, na szczęście nie uległo ogromnej zmianie. Autorka wciąż podtrzymuje specyficzny, lekko zalatujący grozą klimat, unika zbyt rzewnych momentów (choć jest ich trochę więcej) oraz zachowuję tę samą konstrukcje książki - krótkie podrozdziały w nie za długich rozdziałach, z podanym dokładnym czasem, pomagającym w lepszym odnalezieniu się w akcji.
Autorka nie zapomniała również o świetnym zakończeniu, pozostawiającym wiele do myślenia na temat kontynuacji i dającym nadzieje na ekscytujące rozwinięcie tematu (ma ona ujrzeć światło dzienne w marcu 2012r. w USA) :D.

Podsumowując: nie jest to najlepsza kontynuacja "Dziedzictwa mroku" jaką można sobie wyobrazić, aczkolwiek tym co spodobał się styl pisarski jak i ciekawa akcja w pierwszej części, szczerze polecam i tą część :).

Moja ocena: 7,5/10

Buziaki!

sobota, 25 czerwca 2011

Rick Riordan "Czerwona Piramida" ("The Kane Chronicles. Book one. The Red Pyramid")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Agnieszka Fulińska
Data wydania: 23 lutego 2011r.
Ilość stron: 544
Tom w serii: 1

Elementy fantastyczne: tak

Po dłuższej przerwie w recenzowaniu, wracam do Was z moją opinią na temat książki Ricka Riordana pt. "Czerwona Piramida". Już po zaznajomieniu się z opisem jak i pierwszymi stronami, wiedziałam że będę miała do czynienia z literaturą skierowaną do młodszych czytelników ode mnie. Nie zraziłam się jednak zbytnio, gdyż zainteresował mnie motyw egipskich bogów w "nowej odsłonie". Choć tę pozycję, mimo swojego prostego języka jak i szybkiej akcji, dość trudno mi się czytało, z perspektywy czasu, muszę przyznać, że książka ta była bardzo intrygująca i wspominam ją z przyjemnych uśmieszkiem.

Rodzeństwo, Carter i Sadie, spotykają się tylko raz w roku, a i ten czas spędzają niechętnie. Dziewczyna mieszka z dziadkami z Londynie, a chłopak podróżuje ze swoim tatą - egiptologiem- po świecie. Ich ostanie spotkanie, jest jednak inne. Dzieciom uchyla się rąbka tajemnicy na temat śmierci matki, tajemniczy mężczyzna okazuje się zapomnianym wujkiem, a bardzo ważna i tajemnicza zawartość torby, która zawsze jest przy boku ich ojca, wychodzi na światło dzienne.
Kolejne wydarzenia następują po sobie bardzo szybko, bogowie egipscy rozpraszają się po świecie, doktor Kane działa wbrew regulaminowi tajnego stowarzyszenia co prowadzi do tragicznych skutków, wiele osób chce śmierci Sadie i Cartera z niewytłumaczalnych powodów. Przed rodzeństwem postawionych zostało wiele zadań, w przebrnięciu przez nie czuwać nad nimi będą różnorodni towarzysze, którzy pomogą im odkryć starożytny świat Egiptu, który wkroczył do rzeczywistości.

Dużym plusem tej pozycji jest to, że w łatwy sposób możemy sobie przypomnieć egipskich bogów, ich zadania jak i charakterystykę, musimy również pamiętać o własnej interpretacji niektórych "faktów" przez autora. Nie umniejsza to jednak atmosfery, którą czuć podczas zapoznawania się z tą lekturą. Dzięki magicznej łodzi, możemy razem z bohaterami zwiedzić niektóre zakątki Ziemi, takie jak USA, Londyn czy Egipt.

Rick Riordan, mimo że w infantylny sposób, bardzo dobrze ukazał nam zmianę postawy rodzeństwa względem siebie, z każdą chwilą rosło miedzy nimi przywiązanie do drugiego, chęć pomocy jak i zdolność do poświęceń. Więź miedzy Carterem a Sadie jest w "Czerwonej Piramidzie" ukazana bardzo realistycznie, choć według mnie, autor znacznie przyspieszył tempo jej rozwoju, zważywszy na to, że rodzeństwo widywało się raz w roku.

"Czerwona Piramida" była ciekawą lekturą, jednak dla mnie zbytnio infantylną.
Najbardziej polecam tę książkę młodym czytelnikom, którzy lubują się w Egipcie i jego kulturze, zwłaszcza bogach :-).

Moja ocena: 7,5/10

Buziaki!

czwartek, 31 marca 2011

Wandelin Van Draanen "Dziewczyna i chłopak. Wszystko na opak" ("Flipped")


Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie: Dorota Dziewońska
Data wydania: 9 lutego 2011r.
Ilość stron: 224

Nadszedł czas na zrecenzowanie tej pozycji. Dość długo się zabierałam do tej czynności, gdyż trudno mi jest konkretnie określić tę książkę. Nie była ona, na pewno, zła, ale też czegoś mi w niej brakowało. Dla mnie była po prostu dość specyficzna.

Julie, od pierwszego spojrzenie zakochuje się w nowym sąsiedzie, Bryce. Rojąc sobie, że on odwzajemnia jej uczucia. Dziewczyna robi wszystko, żeby mu się przypodobać, a nieuprzejme zachowania usprawiedliwia wymyślonymi powodami. 
Bryce, od kiedy poznaje Julie, nie może zaznać spokoju, Dziewczyna wszędzie za nim chodzi i narzuca mu się. Chłopak próbuje dać jej do zrozumienia, że on nie czuje tego samego do niej. Jego działania jednak, przybierają odwrotne skutki.
Wszystko pozostaje tak do czasu... Pewne zachowanie Bryca, uświadamia Julie, że dawała z siebie za dużo, nie dostając nic w zamian. W tym samym czasie chłopak zmienia swoje nastawienie do dziewczyny. Może być jednak już za późno na stworzenie między nimi uczucia.

Z książki tej, można wynieść coś naprawdę ważnego. Nie można sądzić drugiego człowieka po pozorach, te słowa znają wszyscy. Może nawet niektórzy sprawdzili je na własnej skórze. W pozycji tej jest wspaniale ukazane to jak my sami często bronimy się, przed tym co jest oczywiste. Oboje bohaterów, nie dostrzega tego co kryje się w drugiej osobie, w ich pamięci zostaje tylko pierwsze wrażenie. Julie widzi dobro, choć obiekt jej uczuć wcale nie jest taki idealny, Bryce z kolei widzi tylko natrętną dziewczynę, która w rzeczywistości jest osobą bardzo szlachetną. Pozory są dobre i złe, jednak nie zawsze przekładają się one na prawdziwą naturę człowieka.

Ciekawe i nawet zaskakujące zakończenie książki, sprawia, że z chęcią poznalibyśmy dalsze losy Julie i Bryca, dowiedzieli się jak zostanie poprowadzona zaistniała sytuacja. Niestety na dzień dzisiejszy, nie mamy takiej możliwości. Choć można też w tym dostrzec pozytywy. Zakończenie historii zależy od nas, możemy potoczyć akcję dalej, tak jak chcemy, nie mając narzuconego, praktycznie żadnego, "scenariusza".

Wadą tej książki jest to, że w niektórych momentach, jak dla mnie, było trochę za nudno. Nie oczekiwałam tu adrenaliny, ani szybszego bicia serca, jednak trochę więcej akcji by się przydało.

Książka Wandelin Van Draanen jest lekturą oryginalną, która pozostawia nam coś ważnego, myśli które nachodzą nas w nieoczekiwanych momentach, dając nam świeższe spojrzenie, na sytuację, w jakiej się znaleźliśmy.

Moja ocena: 7/10

Dla zainteresowanych: pozycja ta, doczekała się swojej ekranizacji! Filmu nie oglądałam, więc nie będę się za bardzo o nim rozpisywać, ale z tego co można zobaczyć po zdjęciach i zapowiedziach, widać że reżyser wprowadził do niego ciekawy klimat :).

piątek, 4 marca 2011

Bree Despain "Dziedzictwo mroku" ("The Dark Divine")



Wydawnictwo: Galeria Książki
Tłumaczenie:Agnieszka Fulińska
Data wydania: 10 listopada 2010r.
Ilość stron: 440

Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam książkę, myślę że większości znaną, która zbiera same pochlebne opinie, za swoją oryginalność i niesamowity klimat. Ja w pozycji tej szukałam oderwanie od rzeczywistości, czegoś co pozwoli mi poczuć ten wspaniały dreszcz emocji jak towarzyszy mi przy czytaniu moich ulubieńców. Może nie otrzymałam czegoś na co się nastawiałam, ale za to byłam świadkiem reakcji, których się nie spodziewałam.

Grace Divine jest córką pastora, co zobowiązuje ją do wzorcowego zachowania a tym samym powściągliwości. Dziewczynie nie przychodzi to z większym trudem, gdyż z natury jest osobą miłą, życzliwą i bogobojną. Razem z rodziną wiedzie stateczne życie, póki do miasteczka nie przyjeżdża dawny przyjaciel rodziny. Daniel razem z przyjazdem przywozi nie tylko wspomnienia sprzed kilku lat, kiedy to w niewytłumaczony sposób zastał zaatakowany Jud-brat dziewczyny, ale i też uaktywnia skrywane głęboko przez Grace uczucie. Sytuacji tajemniczego chłopaka nie poprawiają równoległe makabryczne zdarzenia, o które po kryjomu jest oskarżany. Grace poddaje się uczuciu i pragnie pomóc swojemu przyjacielowi, mimo wszechobecnych ostrzeżeń. Jednak kogo tak naprawdę powinna się bać..?

Pierwsze co odczułam w trakcie czytania tej książki, była inspiracja. Po prostu, czytając o tym, jak Grace pracuje, uczy się, pomaga, spojrzałam trochę bardziej obiektywnie na swoje ataki lenistwa i doszłam do wniosku, że chociaż zmniejszone o połowę dadzą duży rezultat. Bardzo lubię takie książki, które są dla mnie natchnieniem do działania, stają się przez to bardziej wyjątkowe, nabierają większej wagi, również sentymentalnej.

Naprawdę dużym plusem "Dziedzictwa mroku" jest wyjątkowo dobrze wyjaśniony czas i miejsce akcji. Krótkie podtytuły pozwalają nam na większą przejrzystość rozumianego tekstu. Nie musimy, pięć minut umiejscawiać w czasoprzestrzeni rozgrywanej akcji, co niezmiernie ułatwia odbiór książki. Jak już jesteśmy przy budowie, dzięki tej książce, przypomniałam sobie jak wygodne i schludne są dosyć częste rozdziały. Ostatnio mam do czynienia najczęściej z przerwami co kilkadziesiąt stron, co w przypadku niektórych lektur bardzo przytłacza, a w tej pozycji odbiór tekstu jest bardzo lekki i przyjemny.

Rzeczą, która najbardziej spodobała mi się w książce, jest to, że nie ma w niej melodramatycznych scen, od których po prostu zawsze chce mi się zamknąć czytaną lekturę. W "Dziedzictwie mroku" jest to naprawdę ograniczone do minimum. Każda miłosna scenka kończy się czymś zaskakującym, co w ciekawy sposób wytrąca nas z często ckliwej miłosnej aury.

Bree Despain napisała naprawdę świetną książkę. Ujęła w niej same pozytywne rzeczy, jednocześnie pozbywając się tych często irytujących. Książka choć z gatunku fantasy, nie jest przesycona nadprzyrodzonymi  sytuacjami, jest ich w sami raz. Nie dziwię się temu, że "Dziedzictwo mroku" zyskało taką sławę, z pewnością na nią zasługuje.

Moja ocena: 8,5/10

Buziaki, Patsy!