Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Znak. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Znak. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 czerwca 2012

Dan Wells "Nie jestem Seryjnym Mordercą" ("I Am Not a Serial Killer")


Wydawnictwo: Znak Emotikon
Tłumaczenie: Maria Makuch
Data wydania: 11 stycznia 2011r.
Ilość stron: 284
Tom w serii: 1

Elementy fantastyczne: tak.

Książka ta była dla mnie ciekawostką. Jak dotąd nie spotkałam się ze stricte psychologiczną książką - analizą umysłu bohatera dokonaną przez niego samego. Dodatkowym aspektem jest tło - obiecane podobieństwo, nawiązanie do, prawie wszystkim nam znanego, serialu o Dexterze, w którym to niepozorny mężczyzna  na własną rękę wymierza sprawiedliwość. Na szczęście nie jest to obietnica bez pokrycia, gdyż bardzo łatwo doszukać się między tymi produkcjami związku. Jednak nadal książka ta jest zupełnie inna, bardzo oryginalna.

W niewielkim miasteczku Clayton dochodzi do serii brutalnych morderstw. Policja bezowocnie poszukuje ich sprawcy. Swoje prywatne śledztwo toczy jednak, zafascynowany ideą seryjnych morderstw, nastolatek John Cleaver. Dzięki swojej obsesji, a także szczęściu i wiedzy, dochodzi on do sukcesywnego rozwiązywania zagadki. Jednak to czego jest świadkiem jest po prostu niemożliwe.
John nie potrafi przystosować się do społeczeństwa, cierpi na antyspołeczne zaburzenia osobowości, przez co jest uznany za szkolnego dziwaka i odludka. Chłopak doskonale zdaje sobie z tego sprawę i usiłuje zrobić wszystko, aby zapanować nad swoją dziwną i niebezpieczną naturą. Ciągłe jej pobudzanie, przez  działania mordercy z Clayton na pewno w tym nie pomagają.

Zazwyczaj unikam książek strasznych,a  zwłaszcza w swej straszności obrzydliwych. Myślę, że mogłabym zaliczyć tę pozycję do wyżej wymienionego grona, jednak nie mam takiego zamiaru. Jest to po prosty lektura, o dziwo, bardzo przyjemna! Ciekawa, fascynująca, pełna akcji oraz zagadek. Są w niej oczywiście elementy grozy, które doprowadzały do szybszego bicia mojego serca, aczkolwiek wszystko to jest zasługą zdolności pisarskich autora (i dobrego tłumaczenia). Dan Wells całą historię przedstawił również w bardzo dobry, prosty sposób, a pierwszoosobowa ciekawa narracja daje nam możliwość perfekcyjnego wczucia się w akcję.

Najbardziej spodobał mi się główny bohater - John. Roztacza on przed nami profil osoby z zaburzeniami osobowości, a jednocześnie całkowicie trzeźwej umysłowo. Jego wiedza jak i fascynacja na temat seryjnych morderców wynika z jego "choroby", ale przy tym jest jednocześnie całkowicie zrozumiała, bo znamy dokładny jej przebieg jak i etapy jej rozwoju. Bohater jest dla nas również swoistą zagadką ludzkiego umysły, gdyż mimo iż daje się nam dobrze poznać, nie wiemy tak naprawdę jak zrodziła się jego dziwna fascynacja i jak wpływa ona na dysfunkcję społeczną, która Johnowi nie przeszkadza.

Czymś co nie spodobało mi się w tej pozycji były elementy fantastyczne, które oczywiście dla wytłumaczenia akcji były niezbędne, urozmaicające akcję, jednak jak dla mnie z lekka przesadzone.

Książka "Nie jestem seryjnym mordercą" mimo lekkiego "strachu" bardzo mi się spodobało. Jest to na pewno coś nowego, interesującego. Myślę, że na pewno spodoba się szerokiemu gronu czytelniczemu. Po przeczytaniu tej pozycji zaczęłam się również zastanawiać nad psychiką autora... ;)

Moja ocena: 8/10

Pozdrawiam, Patsy!

piątek, 1 czerwca 2012

Anna Onichimowska "Koniec Gry"


Wydawnictwo: Znak Emotikon
Data wydania: 11 stycznia 2012r.
Ilość stron: 208

Elementy fantastyczne: nie.

Nie wiem dlaczego, ale kiedy pierwszy raz spotkałam się z tą książką, myślałam że jest o piłce nożnej, następnie kiedy już po nią sięgnęłam, stwierdziłam że jest o wojnie (staram się nieuważnie lub tylko ogólnikowo zaznajamiać z tytułowym opisem - lubię niespodzianki)... Jakież więc było moje zdziwienie kiedy w końcu wpadłam na to, że jest ona pozycją o temacie (niestety dla wielu nadal) tabu, jakim jest homoseksualizm. Na dodatek jeszcze jest on pokazany w początkowej fazie "ewolucji", czyli w wieku młodzieńczym. Książka, która jest lekka w odbiorze jak bardzo "ciężkostrawna", gdyż uświadamia nam ciągłe zacofanie Polski (nie tylko, oczywiście) na obszarze tolerancji seksualnej.

Alek - główny bohater, powoli zaczyna sobie zdawać sprawę, że jest gejem. Nastolatek z początku ukrywa to nawet przed samym sobą, próbuje związku z dziewczyną, zastanawia się, eksperymentuje... W sytuacji chłopaka przyznanie się do swojej orientacji jest nawet jeszcze trudniejsze niż zwykle - jego rodzina - zwłaszcza ojciec i brat bliźniak, wyznający "tradycyjne" poglądy, są zdeklarowanymi homofobami, a każdy, nawet najmniejszy przejaw gejostwa jest krytykowany i zduszany w zarodku, często nawet siłą. Dlatego Alek podejmuje bardzo ciężką drogę, jaką jest odnalezienie własnej tożsamości, nie tylko seksualnej, wśród narzuconego kanonu, zaakceptowanie i w końcu ujawnienie jej światu.

Jestem uprzedzona do polskich pozycji. Wiem to i, mimo iż jedną z moich ulubionych pisarek jest nota bene poznanianka to i tak z lekko negatywnym nastawieniem sięgam po książki naszych rodaków. Śmiało mogę jednak do wspomnianej wyżej bardzo skromnej "listy"dodać Annę Onichimowską. Bardzo spodobał mi się jej prosty i zrozumiały styl, powierzchowna lekkość, która porusza bardzo ważny temat oraz sama kreacja bohaterów i ciekawa akcja. Myślę, że z chęcią jeszcze raz wezmę jedną z jej książkę w moje czytelnicze łapki.

To za co na pewno muszę pochwalić tę książkę jest temat. W dzisiejszych czasach temat homoseksualizmu nie jest już nikomu obcy, jednak nadal istnieją przypadki radykalnego wyrażanie swojej skrajnie negatywnej opinii. Można zauważyć, że znacznie zwiększyła się tolerancja (wolę nie mówić tu nawet o akceptacji) w zakresie orientacji, jednak nie jest ona, według mnie, wystarczająca. Rozumiem, że można nie pochwalać homoseksualizmu (np. ze względu na wyznawaną wiarę, poglądy itd.), jednak uważam że pogodzenie się z jego występowaniem jest niezbędne do normalnej ludzkiej koegzystencji. Anna Onichimowska, przedstawiając właśnie trudną podróż Alka, pokazuje nam jak nadal trudno jest być w dzisiejszych czasach odmiennej orientacji seksualnej i na co można się przez nią narazić. Na dodatek książka ta kierowana jest do młodzieży, zatem naukę tolerancji można już zacząć, załóżmy jeszcze, od mojego pokolenia.

Pokuszę się również o zinterpretowanie tytułu, które może nie być oczywiście zaskakujące. "Koniec gry" rozumiem jako zaprzestanie odgrywania czyjejś roli. Koniec z udawaniem kogoś kim się nie jest, ze zgrywaniem się, okłamywaniem - grę już skończono, wchodzę do prawdziwego życia, jako nowy wyzwolony z obłudy, zaakceptowany przez siebie samego, człowiek.

Książka "Koniec Gry" jest bardzo dobrą pozycją. Czyta się ją z łatwością, która jednak z czasem zaczyna pokrywać się z, niekiedy ciężkimi, refleksjami. Myślę, że na pewno warto po nią sięgnąć, gdyż zrozumienie jest najważniejszym krokiem do akceptacji.

Moja ocena: 8,5/10

Buziaki, Patsy!

Ps. Hańba, wstyd - tyle tylko mogę o sobie powiedzieć... takiego zaniedbania w historii mojego bloga jeszcze nie było! Nawet nie napisałam notki urodzinowej - 2 lata minęły 23 maja, ale o tym wszystkim, mam nadzieję w kolejnym poście.

niedziela, 18 września 2011

Bettina Belitz "Pożeracz snów" ("Splitterherz")



Wydawnictwo: Znak Emotikon
Tłumaczenie: Alicja Rosenau
Data wydania: 15 czerwca 2011r.
Ilość stron: 510

Elementy fantastyczne: tak

Z początku książka ta, swoim tytułem, okładką jak i wstępem odrobinę mnie odstraszyła i napełniła uczuciem grozy. Po kilku już jednak stronach, pozycja ta bardzo mnie zaciekawiła, a jej specyficzny lekko mroczny klimat dodał jej tylko "uroku" :-).
Mimo, że książka ta mniej więcej w połowie bardzo mnie znudziła i z trudem przebrnęłam przez te 20-40 stron, autorka szybko powróciła do swojej początkowej formy, znów dostarczając nam akcję, uczucie, jak i świetnych bohaterów.

Ellie przeprowadza się do małej wsi na rok przed zakończeniem szkoły. Porzuca przyjaciół, dom, dawny styl życia. Jednocześnie otrzymując "nowy zestaw" niekoniecznie taki jakby sobie wybrała: w szkole zostaje określona jako osoba zadzierająca nosa, jej pokój jest niewygodny a sama wieś nie ma niczego do zaoferowania. Wszystko się jednak zmienia, gdy podczas jednego ze spacerów, dziewczynę zaskakuje niebezpieczna burza. Kiedy Ellie jest już bliska załamania, na ratunek przybywa jej mężczyzna na wręcz magicznym rumaku, który eskortuje ją do domu. Od tamtego momentu życie dziewczyny zaczyna się diametralnie zmieniać nie tylko przez to, iż skrywana rodzinna tajemnica wychodzi na jaw, ale również dlatego, że bohaterka odkrywa tożsamość swojego wybawiciela. Relacje ich łączące są jednak bardzo zagmatwane, Ellie nie potrafi rozszyfrować Colina, a on zdaje się jej to jeszcze bardziej utrudniać. Mimo, że chłopak ostrzega ją przed sobą samym, dziewczynę jego mroczna aura przyciąga jeszcze bardziej, a łączące się z nim sny pozwalają jej na rozbudzenie swoich uczuć.

Pierwsze co zwróciło moją uwagę w Colinie, czyli osobie darzonej przez Ellie uczuciem, to to iż jest to kolejny mroczny i niebezpieczny chłopak. Już naprawdę trochę tego rodzaju postaci mam dosyć, stereotypu, że miła, dobra dziewczyna próbuje nawrócić złowrogiego chłopaka, w którym dostrzega dobro. Naprawdę, kiedy czyta się to już w kolejnej, nastej czy nawet dziesiętnej książce jest to niebywale męczące. 
Ubolewam nad faktem, że Bettina Belitz w tej dziedzinie swojej książki nas nie zaskoczyła, na szczęście jednak całą sytuację zakończyła w bardzo interesujący sposób... ;-).

Jedną z cech tej książki, która najbardziej przypadła mi do gustu jest główna bohaterka, która dość rzadko spełnia moje oczekiwania. W pozycji tej Ellie jest przede wszystkim bardzo autentyczna. Ma na to wpływ w większości na pewno pierwszoosobowa narracja, ale również jej przemyślenia, zachowania, odczucia. Nie obyło się również od kilku irytujących odskoków od tego modelu, jednak gdyby głębiej to analizować, zwiększyło to jeszcze bardziej realność tej postaci.

Doszukałam się informacji, że w Niemczech funkcjonuje również druga część tej pozycji. Informacja ta bardzo mnie zaskoczyła, gdyż zakończenie "Pożeracza snów" nie dawało zbytnich nadziei na dalsze losy głównej bohaterki, jednak z chęcią zapoznałabym się z wizją autorki na temat kontynuacji tego, dość specyficznego zakończenia.



Książka, choć wytknęłam jej kilka minusów, bardzo mi się podobała. Tak jak już napisałam, w pewnym momencie akcja zwalnia, jednak autorka na kolejnych kartkach odrabia to z nawiązką :D.

Moja ocena: 8/10

Pozdrawiam!

piątek, 12 sierpnia 2011

John Marsden "Jutro, Kiedy zaczęła się wojna." ("Tomorrow, When The War Began.")



Wydawnictwo: Znak litera nova
Tłumaczenie: Anna Gralak
Data wydania: 6 kwietnia 2011r.
Ilość stron: 272

Elementy fantastyczne: nie.

Trochę dziwnie opisywać książkę, którą już wszyscy, poprzez recenzję lub lekturę, poznali. Większość aspektów i tematów została dokładnie opisana, a błędy i zalety uwidocznione. Mam jednak nadzieję, że odnajdziecie w mojej recenzji coś oryginalnego, choć nie wiem czy przy takiej ich liczbie to w ogóle możliwe :-).

Wolny czas i pełna swoboda na kilku dniowym campingu, pozwalają siódemce przyjaciół poznać się lepiej, niektórych nawet zaczęło łączyć uczucie. Powrót z uroczego Piekła do zrujnowanego i opustoszałego miasta, gdzie zwierzęta leżą martwe a w domach wyczuwa się dłuższą nieobecność właścicieli, jest dla nich szokiem. Nie wiedzą co się stało, do ich świadomości wkradają się szepty, przypominające o snutych domysłach na temat setek samolotów lecących w jedną z nocy, spędzonych pod namiotami, w stronę miasta. Kiedy dowiadują się, że ich miejscowość została przejęta przez żołnierzy innego kraju, a rodziny są przetrzymywane w względnie bezpiecznym obozie, postanawiają podjąć jakąś decyzję. Przyłączyć się do grupek innych pozostałych na wolności osób, czy może  schować się i zostać w Piekle? Na niektóre wybory, jednak nie mają wpływu i muszą sobie z nimi jakoś poradzić.

Z początku, po opisie z tyłu książki, miałam wrażenie, że będę czytała książkę o inwazji obcych :D. Gdyż promocyjne słowa "Okazało się, że naszego świata już nie ma. Że nie ma już żadnych zasad. A jutro musimy stworzyć własne" idealnie pasowały do mojej wizji, czytałam pozycję z oczekiwaniem na opis ufoludków, dość szybko przekonałam się jednak, że mam do czynienia z zupełnie realnym światem, wydarzeniami. Bardzo mnie to zaskoczyła, wizja zagłady, chociażby mojego miasta, z niewyobrażalnej zeszła na możliwy poziom. Kiedy myślę o wyjściu na zakupy, na spacer, czy na jakieś spotkanie, nigdy nie widzę w tym nic dziwnego a tym bardziej niemożliwego, a przecież nie musimy uciekać daleko w przeszłość, żeby zrozumieć, że scenariusz prezentowany w tej pozycji, jest prawdopodobny.

Niesamowitym plusem tej książki są postacie. Mimo ich sporej liczby, autor każdą z nich przedstawił bardzo indywidualnie, tworząc oryginalny charakter, osobowość, nawyki i wygląd. Żadna z nich nie jest też superbohaterem, nawet silni mężczyźni ulegają chociażby w niewielkim stopniu grozie sytuacji. Dzięki temu, czytając tę pozycję z dziwną łatwością można odnaleźć wśród bohaterów cząstkę siebie, przez co odczuwane wydarzenia, stają się nam niebezpiecznie bliskie, a relacje łączące postacie proste w zrozumieniu. Jest to bardzo dziwne w odczuwaniu, zważywszy na straszną codzienność bohaterów. 

Jedynym minusem jaki w tej książce znalazłam, to moja niecierpliwość. Kiedy już zrozumiałam, że okupanci to nie kosmici, jak najszybciej chciałam się o nich dowiedzieć jak najwięcej. Podobnie było w innych kulminacyjnych momentach książki. Nie lubię już na samym początku czytania pozycji, poznawać każdy jej szczegół, ale według mnie autor trochę za wolno odkrywał rozwiązania, ale jak już napisałam czekanie to nie moja mocna strona ;).

Jeśli znalazła się ktoś jeszcze kto nie przeczytał tej książki, to serdecznie do tego zachęcam. Porusza ona problem, często już w dzisiejszych czasach zapominany, choć niestety nadal obecny.

Moja ocena: 8/10

Buziaki!



piątek, 20 maja 2011

Kelly Keaton "Z ciemnością jej do twarzy" ("Darkness Becomes her")


Wydawnictwo: Znak Emotikon
Tłumaczenie: Anna Gralak
Data wydania: 5 maja 2011r.
Ilość stron: 264

Już od kilku tygodni, mam wrażenie, że na blogach książkowych o tej pozycji jest głośno, dodatkowo jest ona wszem i wobec chwalona. Chcąc nie chcąc lektura ta wkradła się do mojego umysłu (jak i listy), a dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak Emotikon, dużo wcześniej niż planowała,  mogłam się zapoznać z tym "fenomenem", którego byłam bardzo ciekawa.

Ari od śmierci matki tuła się po rodzinach zastępczych, w końcu kiedy natrafia na dom, w którym otrzymuje ciepło i wychowanie postanawia się dowiedzieć czegoś więcej o swojej przeszłości. Podążając tropem historii, dociera do szpitala psychiatrycznego. Z opowieści jednego z pracowników wynika, że jej mama zgłosiła się dobrowolnie na leczenie, jednak popełniła samobójstwo. Zrezygnowana dziewczyna, odkrywa jednak pozostawiony dla niej list, w którym jest wyraźnie napisane, że wisi nad nią klątwa i jedynym wyjściem jest ucieczka. Los jak i ciekawość zwycięża w życiu Ari, która postanawia wyruszyć do miejsca, w którym się urodziła, poznać odpowiedzi na dręczące ją pytania, jak i dowiedzieć się więcej o swojej rodzinie. Dociera do Nowego 2, miasta które słynie z zamieszkujących go dziwaków, wróżbitów, szaleńców i wielu innych niespotykanych stworzeń. Klątwa Ari ciągnie za sobą jednak o wiele więcej tajemnic, niż można się było spodziewać, a przeszkody do jej poznania są godnymi przeciwnikami.

Tym co wyróżnia tą książkę jest główna bohaterka. Do książkowych postaci podchodzę zawsze bardzo sceptycznie, rozważam ich poczynania i wypowiedzi. Z przyjemnością, jednak stwierdzam, że postać Ari jest świetnie zrobiona, każda jej rozmowa, czy ruch jest uzasadniony i jednocześnie bardzo naturalny, co jest naprawdę trudnym połączeniem. Spodobało mi się również to, że nie tylko główna bohaterka jest taka realistyczna. Większość postaci, które można poznać czytając tę pozycję są świetne. Każda z nich różni się od drugiej, podejmuje niespodziewane decyzje, reaguje w inny sposób. Bohaterowie sprawiają, że cała akcja nabiera realizmu, miejscami miałam wrażenie, że Nowe 2 naprawdę istnieje gdzieś na mapie :-).

Ogromna zaletą tej książki jest wartka akcja. Nie napotkałam momentu, w którym z rozleniwieniem przekładałam kartki. Autorka świetnie poskładała wydarzenia, dodając w odpowiednich momentach chwile wyciszenia, przez co czytelnik nie jest ani znudzony, ani przeładowany emocjami. Bardzo spodobała mi się również logiczność postępujących po sobie sytuacji. Jedno wydarzenie wynikało z drugiego, przez co nie miałam większych problemów ze zrozumieniem akcji  i nie musiałam kilka razy czytać tego samego tekstu.

"Z ciemnością jej do twarzy" jest książką, z którą każdy, myślę, powinien się choć w małym stopniu zapoznać, gdyż dla samej bohaterki warto przeczytać chociaż pierwsze strony. Jeśli chcecie przewertować sobie fragment tej pozycji zapraszam Was do zapoznania się z tym linkiem, na którym dostępny jest rozdział szósty i zobaczyć, czy styl autorki przypadnie Wam do gustu :).

Moja ocena: 8,5/10

Pozdrawiam, Patsy!