Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Virginia C. Andrews. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Virginia C. Andrews. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 października 2012

Virginia C. Andrews "A jeśli ciernie" ("If There Be Thorns")


Wydawnictwo: Świat Książki
Tłumaczenie: Jarosław Foppke
Data wydania: 19 września 2012r.
Ilość stron: 446
Tom w serii: 3

Elementy fantastyczne: nie.

Prezentuję Wam dzisiaj kolejną (już trzecią!) część popularnego cyklu V.C. Andrews. Szczerze przyznam, że po tej książce nie spodziewałam się czegoś specjalnego, przypuszczam, że było to spowodowane odrobiną mieszanych odczuć po "Płatkach na wietrze", które to, nie dorównywały poziomem pierwszej części. Jednak seria ta przypadła mi do gustu na tyle, że postanowiłam ja kontynuować, i co dziwne moje uczucia pozostały względnie niezmienione...

Cathy, Chris, Jory oraz Bart żyją jako szczęśliwa rodzina. Wszystko jednak powoli zaczyna się psuć, kiedy do domu obok wprowadza się tajemnicza kobieta. Jej przyjazd dziwnie pokrywa się z rozpoczęciem rodzinnych kłopotów. Młodszy syn Cathy - Bart, zaczyna się zachowywać jeszcze dziwniej, niż do tej pory, a co najgorsze, jego zabawy nie są już tylko dziecinnymi wybrykami. Sytuacji nie poprawia nowa członkini rodziny - mała adoptowana dziewczynka imieniem Cindy, która widocznie jest dla niego problemem. Wścibska babcia Jorego, stara się uczynić z wnuka kopię straconego syna, przy okazji naruszając w ten sposób strefę osobistą rodziny. Cathy i Chris obawiają się, że ich dobrze skrywana tajemnica, może wyjść na jaw przedwcześnie, a co za tym idzie pociągnąć za sobą niechciane konsekwencje, których za wszelką cenę, starali się uniknąć.

Tym razem akcja pokazywana nam jest przez pryzmat Jorego i Barta. Bracia bardzo się od siebie różnią, ale łączy ich jedno - świadomość, że matka i ojczym skrywają dużą i ważna tajemnicę. Dla Cathy i Chrisa, zawsze jednak najważniejsze było to, żeby przy jej poznawaniu chłopcy byli na tyle dojrzali, aby choć w małym stopniu byli w stanie zrozumieć genezę uczucia jaka złączyła brata i siostrę. Jednak kiedy zostaną postawieni w sytuacji bez wyjścia, będzie to trudne do osiągnięcia.

Ciekawym aspektem tej pozycji jest również promieniowanie doświadczeń życiowych Cathy na życie jej dzieci. Najwidoczniej nie wystarczyło to, czego doświadczyła ona i Chris, również jej potomstwo czuje, że coś jest z nimi nie tak. Jory jako starszy z braci próbuje do świata podchodzić odważnie, w czym bezapelacyjnie pomaga mu wygląd, talent jak i zachowanie, z kolei Bart to zamknięty, zagubiony w sobie chłopiec, pozbawiony przyjaciół, przez co narażony jest na osoby, które chcą go wykorzystać. Historia ojców obu bohaterów, jak i samo tło plejady romansów matki, nie pomagają w zdrowym postrzeganiu świata dla osób dopiero w niego wkraczających.

To co nie przypadło mi zbytnio do gustu w tej pozycji to fatalizm, zwłaszcza głównej bohaterki. Czyż nie wystarczy to, że jako mała dziewczynka, a później również młoda kobieta, doświadczyła zdrady, bólu i śmierci? Nawet we względnie radosnym związku z Chrisem, u podnóża jej szczęścia stoi grzech oraz towarzyszące mu nieszczęście. Na dodatek nieznajoma kobieta, sprowadzająca smutek do jej rodzinę przez Barta oraz wiele innych, zwłaszcza niecodziennych problemów, składają się na całkiem sporą kupkę problemów. Powoli staje się męczące to oczekiwanie, na chociażby, stateczną codzienną melancholię... 

Książka "A jeśli ciernie" nie zawiodła mnie, jednak również mnie niczym nie zaskoczyła. Jest to na pewno dobra kontynuacja cyklu, jednak pozycja ta zaczyna dla mnie tracić swój niesamowity i oryginalny klimat, którego doświadczyłam na początku, i który oczarował mnie na tyle, abym jak dotąd sięgała, po kolejne tomy bez zastanowienia.

Moja ocena: 7,5/10

Buziaki, Patsy!

*****

Informuję Was wszystkich, że jeszcze w tym tygodniu będziecie mogli wziąć udział w konkursie, w którym do wygrania będzie właśnie ta książka!!!

środa, 6 czerwca 2012

Virginia C. Andrews "Kwiaty na poddaszu" ("Flowers in the Attic")


Wydawnictwo: Świat Książki
Tłumaczenie: Bożena Wiercińska
Data wydania: 15 lutego 2012r.
Ilość stron: 384
Tom w serii: 1

Elementy fantastyczne: nie.

Są książki miłe i przyjemne, trudne i pouczające, tkliwe i romantyczne oraz wiele, wiele innych. "Kwiaty na poddaszu" są jednak wyjątkowe - dogłębnie poruszające, przejmujące, ciekawe... Muszę przyznać, że nieczęsto spotykam się z trudnymi pozycjami. Lektura ta jest przepełniona bólem fizycznym, i co gorsza również psychicznym. Dawno także nie czytałam książki, która wzbudzałaby we mnie takie mocne uczucia, niektóre strony noszą nawet ich ślady.

Cathy wraz z trójką rodzeństwa tracą w wypadku samochodowym ojca. Ich matka postanawia, że porzucą nocą dom, przyjaciół, dawne życie i udadzą się do posiadłości jej rodziców, którzy kilkanaście lat temu wydziedziczyli ją z powodu grzechu wyjścia za mąż za krewnego. Corrine obiecuje dzieciom, że będę miały wszystko czego zapragną, jedynie muszą schować się na kilka dni przed srogim dziadkiem, którego łaski chce odzyskać jego grzeszna córka, a który wraz z żoną jest obłudnie wierzący, również w grzeszność jakichkolwiek owoców dawnego małżeństwa. Pobyt na poddaszu przeciąga się jednak w miesiąc, rok... Lata mijają, a Cathy, Chris, Carrie i Corie zamknięci na klucz tracą nadzieje, upadają na zdrowiu i co gorsza psychice, zatracając prawidłową kolej egzystencji i na zawsze tracąc dzieciństwo.

"Kwiaty na poddaszu" zostały napisane w 1979r. i od razu podbiły szczyty list najpopularniejszych książek. Szczerze nie dziwię się temu sukcesowi, gdyż pozycja ta ma sobą dużo do zaoferowania.
Bardzo spodobał mi się język książki - ciekawy, łatwy w odbiorze i jednocześnie plastyczny (zapewne również zasługa tłumacza), dzięki czemu możemy bezpośrednio odbierać akcję i puszczać wodze emocjom, które są wielce rozbujane przez działania autorki. V. C. Andrews świetnie również wyważyła przekazywane nam treści: przemyślenia w stosunku do działań.

Najważniejsze, czyli sama opowieść. Jest ona po prostu niesamowita! Jednocześnie prawdziwa i niemieszcząca się w ludzkim pojmowaniu. Okrutność w odbiorze, jest jeszcze bardziej zhiperbolizowana przez pierwszonarracyjną relację Cathy. Losy jakie przeżyła, ukazują w jaki sposób przebyte dzieciństwo rzutuje na dalsze życie. Bo cóż to kilka lat spędzonych w szczęśliwej rodzinie to trzech lat tortur, terroru i wiecznego strachu? Są one po prostu utraconym i wyśnionym marzeniem.

Książka Virginii C. Adrews jest z pewnością warta poznania. Nie jest to jednak pozycja lekka, aby dobrze ją "przeżyć" należy poświęcić jej trochę więcej uwagi :). Jest to, jak na razie, jedna z najlepszych książek jakie czytałam w tym roku.

Moja ocena: 9.5/10

Buziaki, Patsy!

niedziela, 29 kwietnia 2012

Virgina C. Andrews "Płatki na wietrze" ("Petals on the Wind")



Wydawnictwo: Świat Książki
Tłumaczenie: Elżbieta Podolska
Data wydania: 9 maja 2012r.
Ilość stron: 430
Tom w cyklu: 2

Elementy fantastyczne: nie.

Dzięki propozycji od wydawnictwa, miałam okazję jeszcze przed oficjalną premierą poznać dalsze (wyczekiwane) losy rodziny Dollanganger, za co bardzo dziękuję. Wiem, że nie przedstawiłam Wam jeszcze mojej opinii dotyczącej pierwszego tomu tego cyklu, jednak obiecuję, że ten moment lada chwila nadejdzie :).
Powiem jedynie tyle, że "Kwiaty na Wietrze" były niesamowitą, wstrząsającą i bardzo wciągającą pozycją, ale więcej o tym innym razem. Kiedy na wyciągnięcie ręki czekały "Płatki na Wietrze" od razu po nie sięgnęłam. Mimo iż, część ta podobała mi się mniej od pierwszej, w żadnym stopniu nie umniejszyło to moich silnych uczuć do tego cyklu, przyznam nawet, że zostały one nierozerwalnie z nim złączone.

Wolność. Tego pragnęli i na to czekali w świecie poza strychem posiadłości Foxworth. Jednak kiedy rodzeństwo wykorzystuje szanse na ucieczkę, nowe życie, żadne z nich nie spodziewa się, że może być ono zagrożone. Z sytuacji tej wybawia ich doktor Paul Sheffield, który dzięki swojemu miłemu usposobieniu oraz skrywanej chęci odkupienia własnych grzechów, przyjmuje trójkę dzieci pod swój dom. Kiedy w końcu Chris, Cathy i Carrie, mają szansę na cudowne sielankowe życie, okazuje się, że przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, i że zadane im przez matkę i babkę krzywdy wdarły się głęboko, w ich niegdyś, niewinne i poczciwe dusze, sprawiając, że patrzą teraz na otoczenie skrzywionym wzrokiem. 
Chris próbuje wyprzeć z siebie pamięć o zadanym mu bólu, Cathy nie potrafi zrozumieć, czym jest miłość i czeka tak naprawdę potrzebuje w życiu, a mała Carrie, pod płaszczem pozornej radości, cierpi.
Czy rodzeństwo poradzi sobie z zadanymi im krzywdami, które całkowicie wpłynęły na ich życie?

Tak jak i w poprzedniej części, na rozgrywające się wydarzenia patrzymy poprzez postać Cathy. Jest to postać trudna, której chęć zemsty bardzo często przyćmiewa jej zwykłe postrzeganie świata. Uczucia w jej życiu również są dla niej trudne do odczytania, zrozumienia. Dla mnie, jako czytelnika, jej logika jest po prostu niezrozumiała. Bohaterka ta jest impulsywna, bezmyślna, głupia w swoich poczynaniach, zachowaniem przypomina męczennice. Jednak w tym samym momencie zdaję sobie sprawę, że jest to po prostu osoba dogłębnie i trwale skrzywdzona. Przez co jej postać jednocześnie irytuje, a z drugiej strony intryguje, wręcz uzależnia, przez dostarczanie nam jedynie ograniczonej, wyselekcjonowanej dawki siebie.

W pozycji tej do gustu nie przypadły mi tylko dwie rzeczy. "Dziury lat", z jednej strony bardzo przyspieszały one akcję, jednak pomijanie jej w taki sposób, również mi się nie spodobało oraz rozwiązywanie przez autorkę trudnych sytuacji poprzez uśmiercanie bohaterów. Naprawdę, jest to chyba pozycja, z największą liczbą zlikwidowanych w ten sposób (znaczących) bohaterów. Z lekko irytujące :P.

Autorka znów dostarcza nam dawki świetnego stylu, wciągającej akcji, jednocześnie nie zapominając o jej wielowymiarowości, zostawia nas z wieloma tematami do przemyślenia w ciszy i spokoju. Virginia C. Andrews napisała tak smutną, przejmującą i absorbującą pozycję, że aż trudno pogodzić się z tym, że nie należy ona do gatunku fantastycznego. Po prostu, aż trudno uwierzyć w czającą się w ludziach obrzydliwą, nieludzką podłość. 
Polecam Wam bardzo serdecznie sięgnięcie na początek po "Kwiaty na poddaszu", jestem pewna, że pierwsza część nie pozwoli na nie zapoznanie się z kolejnymi.

Moja ocena: 8/10

Buziaki, Patsy.

Ps. Ale się rozpisałam!!! Niestety muszę Was poinformować, że mam okropne problemy z dostępem do komputera i nie wiem kiedy będę mogła znów w pełni z niego korzystać :(.